Ruimte voor eerlijkheid en kracht

Hanneke Verhoeven was iemand die het leven met open armen ontving. Als kind groeide ze op in een warm gezin, later bouwde ze met Robin en Caya haar eigen nest. Haar werk in de gehandicaptenzorg deed ze met dezelfde vanzelfsprekendheid: zorgen voor anderen, met geduld, aandacht en liefde.

Begin 2025 kreeg Hanneke een boodschap die alles veranderde: ze was ongeneeslijk ziek. Ze koos ervoor om daar niet over te zwijgen. Met een bijzondere openheid vertelde ze over haar ziekte, over kwetsbaarheid en onzekerheid, maar vooral ook over het leven dat er nog wél was.

In juli 2025 mochten wij haar levensverhaal documenteren. In een openhartig interview met Heleen Platschorre vertelde Hanneke over haar leven, de mensen die haar dierbaar waren en over wat haar ziekte met haar en haar omgeving deed.

In mei 2026 is Hanneke overleden. Haar zoon vertelde ons dat ze tot twee maanden voor haar overlijden nog een geweldige kwaliteit van leven heeft gehad. De laatste twee maanden waren zwaar, maar ze heeft niet hoeven lijden. En misschien zegt niets meer over wie Hanneke was dan dit: tot haar laatste bewuste momenten is ze blijven lachen.

Haar verhaal gaat daardoor niet alleen over ziekte en afscheid. Het gaat over levenslust. Over eerlijkheid. Over de moed om kwetsbaar te zijn en tegelijkertijd te blijven zien wat het leven nog te bieden heeft. Over liefde, verbondenheid en blijven lachen, zelfs wanneer het leven steeds kwetsbaarder wordt.

Wat een bijzondere eer dat wij Hannekes levensverhaal hebben mogen vastleggen. Toen, in juli 2025, voor haarzelf en de mensen die haar lief waren. Nu zij er niet meer is, is het ook een tastbare herinnering aan wie zij was en krijgt haar verhaal een betekenis die alleen maar groter is geworden.